pod koniec

Pod koniec lat osiemdziesiątych David Gubbins z University of Leeds w Wielkiej Brytanii, używając starszych, mniej dokładnych map pola magnetycznego, zauważył, że pojawianie się, powiększanie i migracja tych anomalii w kierunku biegunów jest zgodna ze znanym z danych historycznych procesem słabnięcia pola dipolowego Ziemi. Znaczenie tych obserwacji najłatwiej wyjaśnić za pomocą linii pola magnetycznego, które obrazując kierunek i natężenie pola, pozwalają przedstawić jego przebieg w przestrzeni. W jądrze Ziemi, wskutek działania siły Coriolisa tworzą się wiry, które splatają linie pola we współbieżne wiązki przypominające I E OJ 1 o. c5 Mata wiry Strumień wialkoskalowy ZŁOŻONOŚĆ RUCHU płynnego jądra zewnętrznego bardziej przypomina turbulentny przepływ, który na razie daje się symulować.przesunęły nieco w kierunku biegunów.